XXI wiek jest coraz uboższy w ludzi z pokolenia, które doświadczyło kataklizmów I czy II wojny światowej. Książka jest owocem moich rozważań na temat Korespondencji.
Ma formę starej, znalezionej, zdegradowanej przez czas walizki (nity metalowe, zamki walizkowe starego typu, skórzane łączenia). Wewnątrz znajduje się 11 kopert, tekst oraz fotografie. Na preparowanym papierze wydrukowano wiersz pt. List jeńca (obóz Altengrabow, 1942 rok) Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.
Poeta podczas pobytu w czasie wojny w obozie Altengrabow wysłał 11 listów do swojej ukochanej. List jeńca jest drugim z jedenastu napisanym i wysłanym dokładnie 19. III. 1942.
Dwie fotografie: pierwsza fot. dawna, podarowana przez Antona – portret Mihailina i Anton
(kopia oryginału, druk offsetowy, papier satyna gramatura 120 g/m2); druga fot. autorska, analogowa, srebrowa- Portret Antona w jego domu (wydruk fotograficzny, papier Ilford, matt, gramatura 280 g/m2).To właśnie fotografia jest najważniejszym środkiem plastycznym w książce. Obraz mówi sam przez siebie. Fotografia powstała podczas mojej podróży po Ukrainie, Mołdawii, Rumunii i Czechach w 2011 roku. Mihailina zmarła wiele lat temu.
Anton urodził się 7. VI. 1914 roku. W czasie okupacji przymusowo wcielony w szeregi Armii Czerwonej jako artylerzysta walczył zdobywając Berlin. Dziś jest 97-letnim starcem, mieszkającym w polskiej wsi Styrcza w Mołdawii. Jedyne co pozostało to wspomnienia i miłość Antona. Czy śmierć bliskiej osoby sprawia, że to koniec korespondencji uczuć i myśli? Otóż nie, bliscy na zawsze pozostają w naszych sercach a śmierć nie jest końcem tylko fragmentem naszej egzystencji. Korespondencja jest wieczna jak wskazuje sam tytuł a strofy Gałczyńskiego są tego dopełnieniem.